Chiński Nowy Rok rozpoczyna sie 31 stycznia, co zbiega się z nowiem pierwszego miesiąca księżycowego. Księżyc wzejdzie o 05:39 chińskiego czasu, czyli o 22:39, 30 stycznia w Polsce. Zatem najwyższy czas, by schłodzić szampana! Wchodzimy w 4711 rok chińskiego kalendarza.
Rok Zielonego (Drewnianego) Konia rozpoczyna się natomiast 4 lutego o 06:04 czasu chińskiego (czyli 3 lutego o 23:04 CET) i jest to pierwszy dzień wiosny w chińskim kalendarzu.
Koń jest jednym z ulubionych zwierząt chińskiej astrologii, gdyż zapewnia szybką/sprawną komunikację (przed erą samochodu), co oznacza, że pozwala szybko dostać się do miejsca przeznaczenia. Idąc dalej w interpretacji – przynosi szybszy sukces.
Zarówno Koń, jak i Smok zajmują bardzo poczytne miejsce w chińskiej astrologii. Smok jest najszybszy w przestrzeni nieba, natomiast Koń jest najszybszym biegaczem na ziemi. Oba są symbolami wysokiej rangi, dostojeństwa i przywództwa. Koń jest zwierzęciem społecznym i jest połączony z elementem Ognia oraz kolorem czerwonym, co czyni go romantycznym znakiem w chińskim horoskopie.
Znak Konia jest w Ognistej grupie znaków zodiaku, a 2014 jest rokiem Zielonego (Drewnianego) Konia. W cyklu Shen 5 elementów, Drewno jest matką Ognia, dając mu paliwo, by paliło się jaśniej, goręcej i dłuższe. Jeśli element Ognia jest korzystny dla Ciebie, w tym roku przyniesie większą pomyślność, jednak jeśli element Ognia jest niekorzystny dla Ciebie, to w tym roku może przynieść kłopoty.
Cokolwiek czeka na Ciebie w tym roku, chcielibyśmy skorzystać z okazji, by życzyć Ci zdrowia, szczęścia i dobrobytu oraz by szybkość Zielonego Konia wsparła Cię w osiągnięciu zamierzonych celów i realizacji marzeń.
Orientalna hierarchia medycyny jest w pewnym stopniu podobna do tradycyjnej struktury społecznej. Zaczyna się od Cesarza, który jest bezpośrednio związany ze światem duchowości – chiński cesarz zawsze rodził się jako monarcha, nigdy nie był wybierany przez ludzi, zawsze przez „bogów”. Podobnie w medycynie, najwyższa forma jaka pomaga nam zapobiegać chorobom to praktyka duchowa. Może ona przybrać formę medytacji w tradycyjnych religiach azjatyckich, modlitwy w judaizmie, chrześcijaństwie czy islamie lub innego rodzaju cichej kontemplacji i odosobnienia. W czasie spędzanym samotnie w ciszy, w dowolnej praktyce duchowej, możemy połączyć się z naszą duchową naturą lub „wewnętrzną boskością”. W ten sposób przywracamy naturalną równowagę między naszymi myślami i emocjami oraz słowami i czynami. Jeśli między naszymi interakcjami zewnętrznymi a wewnętrznymi jest harmonia, wewnętrzne czynniki chorobotwórcze (złość, mania, wyobcowanie, melancholia, żal i strach) nie są w stanie wywołać w nas dysharmonii.
Skoro nasza duchowość jest najważniejsza, to ciało w którym sie ona mieści musi zajmować wysokie, drugie miejsce w hierarchii ważności. Wszystkie formy tradycyjnej medycyny podkreślają wagę utrzymania harmonii w ciele poprzez regularne ćwiczenia. Możemy ćwiczyć Jogę z Ayurvedy, T’ai Chi i Qi Gong z Tradycyjnej Medycyny Wschodu, taniec rytualny z wielu tradycji szamańskich czy też ich współczesne odpowiedniki takie jak Pilates, Capoeira, Acro-balance itp. Celowo pominąłem aerobik i inne intensywne sporty kardio lub wyczynowe, gdyż musimy ciągle pamiętać, że najwyższą formą jest praktyka duchowa i musi ona być obecna we wszystkich innych formach. To, co odróżnia tradycyjne formy takie jak Joga i T’ai Chi, to ich nacisk na ‘świadomość’/’uważność’ w trakcie ćwiczeń. W ćwiczeniach tych skupiamy się na sobie, nie na współzawodnictwie, wyglądzie czy innych czynnikach zakłócających. Ćwicząc kształtujemy mocne, elastyczne ciało zjednoczone z duszą, co później chroni nas przed wewnętrznymi przyczynami chorób, oraz przed czynnikami zewnętrznymi (zimnem, wiatrem, gorącem, infekcjami, wilgocią i suchością).
Jeśli z jakiegoś powodu nie możemy skutecznie korzystać z powyższych form ćwiczeń i odczuwamy brak harmonii, dyskomfort lub gdy choroba zaczyna wpływać na nasze życie, możemy zwrócić się do trzeciej formy w hierarchii i poprosić innych o pomoc. Druga osoba może nam zaoferować fizyczne i duchowe wsparcie by nasze ciało i dusza powróciły do stanu, w którym sami skutecznie potrafimy sobie pomagać – we współczesnych językach zachodnich nazywamy to masażem. Jednakże nasze współczesne praktyki skupiają się jedynie na ciele, podczas gdy bardziej skuteczne formy biorą pod uwagę aspekt duchowy w najwyższej formie. To właśnie odróżnia Shiatsu od masażu klasycznego i innych jego rodzajów. Shiatsu wpływa nie tylko na fizyczną stronę mięśni, ścięgien i organów, ale również na duchowe elementy myśli i emocji. Dodatkowo terapeuta Shiatsu stosuje techniki fizyczne z rozwagą, obserwując własne odczucia (zarówno fizyczne jak i emocjonalne) oraz odczucia pacjenta. Pracując z ciałem i duszą wykwalifikowany terapeuta Shiatsu może wesprzeć pacjenta w drodze do zdrowia i do stanu, w którym sam jest w stanie sobie pomóc, lub w którym potrzebuje tylko sporadycznego wsparcia.
Przechodzimy do czwartej kategorii, w której odczuwamy skutki przedłużającej się dysharmonii w naszym ciele i duszy lub objawy ostrej choroby i urazu. Potrzebujemy krótkotrwałej, silnej interwencji by skorygować ostry charakter choroby i umożliwić powrót do stanu, w którym jak wspomnieliśmy wyżej, pomagamy sobie sami lub potrzebujemy tylko doraźnego wsparcia. Jest to obszar działania akupunktury, współczesnej chirurgii oraz medycyny (tradycyjnej, opartej na ziołach lub farmaceutykach), w których do ciała wprowadza się jakiś zewnętrzny przyrząd lub substancję. Ciało nie jest w stanie tolerować takich zewnętrznych elementów przez dłuższy czas, a jeśli jest do tego zmuszone, uzależnia się od nich. Tak jak poważna choroba powodowana jest przez poważny brak równowagi (albo chroniczny, albo ostry), długotrwałe korzystanie z intensywnych terapii medycznych wywołuje dysharmonię. Co więcej, by takie formy były skuteczne wciąż niezbędny jest aspekt duchowy i świadomość. Ten sam poziom skupienia i oddania jaki obserwujemy we współczesnej chirurgii powinien być obecny w stosowaniu akupunktury i ziołolecznictwie. Co ciekawe, nie odnajdujemy ich w powszechnej praktyce przepisywania leków aptecznych.
W tradycyjnym, hierarchicznym społeczeństwie chińskim Cesarz sprawował najważniejszą funkcję i był obecny we wszystkich obszarach życia, jeśli nie osobiście to w umysłach swoich poddanych. Tak samo w medycynie, aspekt duchowy musi być obecny we wszystkich obszarach zarówno zapobiegania jak i leczenia, ze strony pacjenta jak i terapeuty.
All rights reserved, Peter Woodcraft
W tym szczególnym czasie świętowania – dla jednych świętowania niezwykłej nocy Bożego Narodzenia, dla innych czasu zmiany Starego w Nowe, chcemy Wam wszystkim życzyć czasu Harmonii i Pokoju oraz przyjemności. Czasu spędzonego w radości wspólnoty, wzmocnienia z niej płynącej oraz stabilności i zaufania. Zaufania do siebie, do świata, do życia.
Z wdzięcznością, że jesteście i że możemy razem tworzyć.
m
‘W środku japońskiej duszy znajduje się poszukiwanie wa (pokoju i harmonii), manifestującej się we wszystkich sferach życia. Istnieje silna potrzeba harmonii z dobroczynną naturą, która przyjmuje formę odwdzięczania się bóstwom, objawiającym się w zjawiskach przyrody. Podstawowa wdzięczność za życie przyczyniła się między innymi do rozkwitu znakomitej sztuki japońskiej. Zrodziła również pragnienie życia w harmonii z innymi, dzielenia się swoim życiem i stałe uczestnictwo w życiu społecznym. Aby osiągnąć harmonię w ramach grupy, niezbędny jest wysiłek. (…) Ten wielki indywidualny wysiłek wywołuje potrzebę większej harmonii z samym sobą i ze swoją intymnością (…). Ktoś, kto współczuje innemu cierpiącemu człowiekowi, otrzymuje w zamian jego sympatię. I to właśnie amae (zależność), narodowa cecha Japończyków, opisująca powrót wrażliwego serca do bezpiecznego dzieciństwa oraz matczynej miłości. Ciepłe uczucia prowadzą do harmonii z fizycznym istnieniem, a więc do głębokiej aprobaty wygody i przyjemności (…). W ten sposób różne emocje krążą wokół centralnej idei harmonii, dostarczającej emocjonalnej energii japońskiej psyche.’
/R. Otowa, W Japonii, czyli w domu/